Vluchtheuveltje.

A.s. zondag gaan we weer een weekje ons boeddhistisch pad op. Heerlijk.                           Ff herbronnen doet zó goed.                                                                                                      Zo’n retraiteweekje brengt je terug bij je echte zelf.

Er gaat vrijwel geen dag voorbij of er komt een oplossing voor de makke van de huidige tijd voorbij. In de vorm van een adept, een reclame, een aanrader of een argeloze mededeling.

Bezinhoekjes, rustplekjes, stiltecorners, buitenbedden, oerwoudhangmatten, Spartaanse terugtrekhutten, loslaatoefeningen en ontslaksessies schreeuwen om emplooi.

We wandelden de laatste decennia van het hyperreële naar het virtuele, dat inmiddels als een zwart gat de realiteit en de werkelijkheid in zich heeft opgeslurpt. ([1])

Voorbeeldje gevraagd? Laatst werd ik minzaam toegelachen door een veertienjarige en haar vader, toen ik de uitdrukking ‘spelletjes doen’ gebruikte waar het ‘gaming’ had moeten zijn. In dat domein dacht ik nog in de ouderwetse tweedeling echte en virtuele wereld. Van die vergaande onomkeerbare vermenging had ik nog weinig benul.

Ander voorbeeld. Een bank waarvan de balanspositie wordt versterkt, terwijl de dekkingsgraad hooguit 10 à 15% is. Is het dan een rare gedachte om er geld bij te drukken en de balanspositie van die bank te versterken met 10 à 15% van de bijgedrukte waarde?

Nog ééntje dan. Commerciële recyclebedrijven zoals Van Gansewinkel, Sita en HMS, die mede op grond van maatschappelijk verantwoord ondernemen charitatieve verzamelaars van tweedehands kleding zoals Het Rode Kruis, Jantje Beton en Warchild inkomsten ontneemt, doordat Gemeenten geld willen overhouden aan een contract met commerciële verzamelaars en daarom besluiten de inzameling van oude kleding aan te besteden.

 

De echte wereld valt van oudsher uiteen in een boven- en een onderwereld.                   Naast de echte wereld ontstond recentelijk de virtuele wereld.                                                   Nu de virtuele en reële (= oude echte) wereld onontwarbaar in elkaar zijn gevlochten, leven we in machinaties en fracties.                                                                                          Zeer begrijpelijk dat velen behoefte hebben aan regelmatige retraites en vakantieweekjes. Zeer begrijpelijk dat we hunkeren naar de positie van vrijgestelde.

Persoonlijk vind ik m’n ontsnapping in mijmeringen over verschillen en herhalingen, over précurseurs sombre: onzichtbare, onmerkbare krachten die gebeurtenissen aankondigen en vooraf de verbindingen tussen reeksen bepalen. ([2]) Heerlijk.

Mogen wij uw vluchtheuveltje weten?

Gert Rebergen

deeltijdactivist


[1] Joachim Koch, Abschied von der Realität, Rowohlt, Rheinbek bei Hamburg, 1988.

[2] Gilles Deleuze, Verschil en herhaling. Boom, Amsterdam, 2011 (oorspronkelijk 1968).

Advertenties

Over Grassroots Inclusion

In Grassroots Inclusion werken Geertien Pols en Gert Rebergen samen aan onderwerpen die te maken hebben met zeggenschap en handelingsruimte voor mensen die niet of onvoldoende in staat zijn een en ander zelf te organiseren.
Dit bericht werd geplaatst in Empowerment, Storywatching, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Vluchtheuveltje.

  1. Hoi Gert,
    Wat en heerlijk vooruitzicht zo’n retraiteweekje.
    Wat mijn vluchtheuveltjes zijn? Dat is een leuke vraag, want dan sta je er eens bij stil en kom ik tot de ontdekking dat ik er vele heb:
    Ieder ochtend mijn meditatie van 20 min.
    Mijn sporten (fitness) iedere week een keer ruim een uur.
    Mijn treinreisjes en dan eens rustig mi9jmerend naar buiten kijken en even helemaal niet hoeven.
    Als het mooi weer is plat in de tuin in de zon, helemaal niets doen
    En de mooiste momenten vind ik wel ergens lopen in de stad of in de natuur, en iets wonderbaarlijks klein moois zien en daar even bij stil staan (nu het groeien van mijn appeltjes in mijn tuin, het uitkomen van de uienbollen, een slak, het muisje in de tuin, en prachtige lucht voordat ik mijn bed in kruip e.d.)
    Heerlijk om die momenten weer even bewust te worden. Dus dit is ook zo’n vluchtheuveltje.

    Dank je wel voor de inspiratie.
    Hartelijke groet,
    Pieter Klein

  2. Dit is die-van-mij.

    Echtpaar in de Trein

    Met de allerliefste in een trein
    kan aangenaam en leerzaam zijn.
    De prachtig vormgegeven stoel
    geeft allebei een blij gevoel.

    Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
    zit ik dus tegenover haar.
    De trein maakt zijn vertrouwd geluid
    en zij rijdt vóór-, ik achteruit.

    We zien dezelfde dingen wel,
    maar ik heel traag en zij heel snel.
    Zij kijkt tegen de toekomst aan,
    ik zie wat is voorbijgegaan.

    Zo is de huwelijkse staat:
    de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
    terwijl de man die naast haar leeft
    slechts merkt wat zijn beslag al heeft.

    Van nieuw begin naar nieuw begin
    rijdt zij de wijde toekomst in,
    en ik rij het verleden uit.
    En beiden aan dezelfde ruit.

    -Willem Wilmink (1936)

Reacties zijn gesloten.