Het woord teruggeven.

Gelukkig praten oudere mensen voor hun eigen bestwil ouwelijk over de dag van morgen. Gelukkig, anders zouden ze niet van zichzelf of een ander mogen verouderen. Jongeren hebben het zwaar onderschatte probleem dat zij de toekomst hebben. Dat ook zij verouderen, valt veel minder op.

Laatst hoorde ik een ‘éminence grise’ zonder Prezi of You Tube filmpje zijn visie op de toekomst geven. Zijn grijsheid was zowel in uiterlijk als woord groots, intens en onmiskenbaar. Zeker was dat de medische wetenschap niet op zo’n korte termijn dermate het leven weet op te rekken dat de persoon in kwestie de toekomst waarover hij sprak zélf zou meemaken. Hoe behartigenswaardig sommige uitspraken ook kunnen zijn, zo’n seance heeft toch iets weg van digibeet opa die aan zijn kleinzoon uitlegt hoe louterend het is om een boek met een HB potloodje te schrijven. Dat stuft zo lekker als je iets wil veranderen.

Deze maand is onderzoeker bij GGNet dhr. Jan Sitvast gepromoveerd op het onderwerp “fotografie als verpleegkundig instrument in de geestelijke gezondheidszorg’. (1) Cliënten krijgen een wegwerpcamera om foto’s te maken van hun eigen leefwereld. De beelden vormen een verhaal dat het hen makkelijker maakt om betekenis te geven aan moeilijke ervaringen, belevingen en gedachten over psychische klachten en hoe dit ingrijpt in hun dagelijkse leven. De interventies via foto’s blijken bij te dragen aan het herstel. Met een wegwerpcamera kan iemand worden uitgedaagd om zijn eigen verhaal te maken.             Het woord, beter gezegd: het vrijmoedig spreken (parrèsia), wordt met de camera teruggegeven. De eigenheid van het verhaal krijgt zo een betere kans, omdat het maakproces van het verhaal gevrijwaard wordt van sturing door een deskundige. Niet voor niets wordt dit oudere instrument breed toegepast; van zwerfjongeren tot Unicef.

De toekomst is de tijd die na het huidige moment komt. Hoe verder de toekomst weg ligt, hoe diffuser het beeld dat we ervan (kunnen) hebben. De ongekende toekomst manifesteert zich steeds sneller. Alleen al om deze reden zou het verhaal van de éminence grise een tegenverhaal moeten krijgen van een vertegenwoordiger van de generatie die de toekomst heeft.

Anno 2011/12 heeft het geen pas om iemand het zwijgen op te leggen. Noch uit hoofde van betweterigheid of bescherming, noch uit ouwelijkheid of (eerdere dan wel toekomstige) maatschappelijke positie. Een cruciale vraag is wat ouderen van jongeren kunnen leren om de toekomst voor laatstgenoemden minder ongewis te doen zijn.

Gert Rebergen (deeltijdactivist)

1. De Stentor 09-12-2011. http://pdf.swphost.com/logacom/Rehabcongres/2008%20ppt/14._Foto__s_helpen_je_je_verhaal_te_vertellen_het_foto-instrument_-_J._Sitvast.pdf

Advertenties

Over Grassroots Inclusion

In Grassroots Inclusion werken Geertien Pols en Gert Rebergen samen aan onderwerpen die te maken hebben met zeggenschap en handelingsruimte voor mensen die niet of onvoldoende in staat zijn een en ander zelf te organiseren.
Dit bericht werd geplaatst in Empowerment en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het woord teruggeven.

  1. Reactie via de mail gekregen. Vandaar anoniem.

    Een heel mooie blog.

  2. Reactie via de mail gekregen. Vandaar anoniem.

    Hoi Blogje
    Gelezen……. Com: Wie zijn wij in dit verhaal. Zijn we al oud of waren we dat gisteren al?
    Wat wij kunnen leren van jong tot oud, is de wereld te zien van uit het perspectief van berusting en coping.
    De toekomst hoever weg of hoe dichtbij dan ook blijft ongewis, daar moet je niets aan willen af doen. dat blijft de uitdaging het leven. Wel zou je daar na kunnen kijken met ander ogen, niet van uit competentie, of van uit zekerheid… Maar van uit vertrouwen en flexibiliteit.

Reacties zijn gesloten.